
This young boy has typical stigmata of severe vitamin A deficiency: Bitot's spot OD; and keratomalacia which led to a staphylomatous, xerotic cornea OS.
Vitamine A deficiëntie is in grote delen van de derde wereld nog steeds een oorzaak van enorm veel leed. Jammergenoeg zijn het dan nog vaak kinderen die hierdoor getroffen worden. Cijfers van het WHO wijzen er nogmaals op dat jaarlijks enorm veel mensen sterven aan een tekort aan deze belangrijke vitamine.
Zogeheten “silver bullets” in de bestrijding van Vit A deficiëntie zijn er jammergenoeg niet. Het streven zou een voor iedereen toegankelijk en gevarieerd dieet moeten zijn, maar zolang we daar niet zijn is het aangewezen supplementen toe te voegen of aan fortificatie te doen. Het verrijken van stapelvoedsel is een bewezen en nog steeds vaak gebruikte methode om tekorten aan bepaalde nutriënten weg te werken, zelfs in gebieden waar een gevarieerd dieet vanzelfsprekend is.
In de bestrijding van vitamine A deficiëntie zou gouden rijst een belangrijk hulpmiddel kunnen zijn. Natuurlijk geen heiligmakende oplossing, niet in het minst omdat in vele gebieden waar vitamine A deficiëntie heerst, rijst een beperkte tot geen rol speelt in het dagelijkse dieet. Voor deze gebieden worden ook andere stapelgewassen, zoals bv. cassava verrijkt met vitamine A. Maar waar wel rijst gegeten wordt, kan het een enorm verschil maken. Amper 100-150 gr (gekookte) rijst per dag bevat 60% van de vit A behoefte voor kinderen tussen 6-8 jaar.
Jammergenoeg voeren heel wat NGOs, met Greenpeace op kop, een ideologische hetze tegen gouden rijst die er samen met een absurd ggo-specifiek regularisatieproces voor zorgden dat dit project reeds meer dan tien jaar vertraging opliep. Zelfs met enorm conservatieve schattingen kostte deze vertraging het leven van tienduizenden tot honderdduizenden kinderen. Is deze ideologische strijd tegen 1 welbepaalde veredelingstechniek echt het leven van honderdduizenden kinderen waard?
Veel meer info over het gouden rijst project via goldenrice.org.
Grass pea (Lathyrus sativus L.) is an important crop in Ethiopia. Its vital importance in the Ethiopian agriculture emanates from its resistance to drought, salinity, waterlogging and low soil fertility. However, low levels of the amino acids methionine and tryptophan and the presence of the neurotoxin β-N-oxalyl-L-α,β-diaminopropanoic acid (ODAP) in the seeds are the major limitations of the crop. Genetic improvement of grass pea in Ethiopia has been started in the 1960s at Holetta Agricultural Research Center. The major objectives of the grass pea research were to develop and promote high-yielding cultivars with low ODAP content coupled with improved management production packages. However, the 50 years of on-station and on-farm research was not successful in producing outstanding varieties with the desired traits. Compared to other grain legumes, the poor success of varietal development endeavours within the context of grass pea improvement philosophy is typically related to the failure of the conventional breeding approach to fix a zero or low ODAP content because this trait is highly influenced by climatic and edaphic environment.


