How to genetically modify a tomato and other things we eat

The production of genetically-modified (GM) foods remains a mystery to many.

Murray Ballard, a photographer, has visited the John Innes Centre – Europe’s largest independent research facility for the study of plant science and microbiology – with the aim of gaining a deeper understanding of genetic modification technology and its application in the development of crop plants.

The newspaper produced is divided into three scetions, each dealing with a different experiment.

From “How to genetically modify a tomato, and other things we eat” via John Innes Centre

Mind the nuance: Louise O. Fresco

Op zaterdag 2 maart werd prof. dr. ir. Louise O. Fresco in het kader van Mind the Book in de Antwerpse deSingel op de rooster gelegd door Alma De Walsche. Zij interviewde Fresco naar aanleiding van het boek Hamburgers in het paradijsVoedsel in tijden van schaarste en overvloed. En voor een gesprek over die brik van ruim 500 pagina’s kregen beide dames helaas amper een uur toegemeten.

Louise Fresco werkte voor de FAO, de voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties en is momenteel verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Haar aandacht gaat uit naar de grondslagen van duurzame ontwikkeling in internationaal perspectief. Zij is lid van o.a. Académie d’agriculture de France en van de Royal Swedish Academy of Agriculture and Forestry.

De Walsche is journaliste bij MO*, waar zij vooral schrijft over Latijns-Amerika, de landbouw en ecologie.

Een samenvatting van het uiterst interessante interview lees je in zijn geheel op Skepfile.be

Kijk je liever wat video? Hier kun je een gesprek met L. Fresco bekijken dat handelt over haar boek, Hamburgers in het Paradijs.

Emopatat

Mevr. De Keersmaeker heeft groot gelijk: in onze samenleving is een mening inderdaad geen misdaad – extreme uitzonderingen zoals strafbaar racisme buiten beschouwing gelaten. Maar ze heeft groot ongelijk met haar suggestie dat de rechtbank “het sociaal engagement van de toenmalige actievoerders criminaliseert, en elke groep mensen die voor zijn eisen op straat komt gelijkstelt met een criminele bende”. Het vonnis bewijst het tegendeel.

Het volledige opiniestuk van advocaat en docent mediarecht Leo Neels kun je op knack.be nalezen. 

Grondige wetenschappelijke analyse van de Séralini paper/saga

A recent paper published in the journal Food and Chemical Toxicology presents the results of a long-term toxicity study related to a widely-used commercial herbicide (RoundupTM) and a Roundup- tolerant genetically modified variety of maize, con- cluding that both the herbicide and the maize varieties are toxic. Here we discuss the many errors and inaccuracies in the published article resulting in highly misleading conclusions, whose publication in the scientific literature and in the wider media has caused damage to the credibility of science and researchers in the field. We and many others have criticized the study, and in particular the manner in which the experiments were planned, implemented, analyzed, interpreted and communicated. The study appeared to sweep aside all known benchmarks of scientific good practice and, more importantly, to ignore the minimal standards of scientific and ethical conduct in particular concerning the humane treatment of experimental animals.

via The Genetic Tomato (@Gentomaat)

Het volledige artikel is hier te raadplegen via Springer Link en is voor korte tijd als pdf hier te downloaden.

WHO: Tot 500.000 kinderen worden ieder jaar blind omwille van vit A deficiëntie, de helft sterft.

This young boy has typical stigmata of severe vitamin A deficiency: Bitot's spot OD; and keratomalacia which led to a staphylomatous, xerotic cornea OS.

Vitamine A deficiëntie is in grote delen van de derde wereld nog steeds een oorzaak van enorm veel leed. Jammergenoeg zijn het dan nog vaak kinderen die hierdoor getroffen worden. Cijfers van het WHO wijzen er nogmaals op dat jaarlijks enorm veel mensen sterven aan een tekort aan deze belangrijke vitamine. 

Zogeheten “silver bullets” in de bestrijding van Vit A deficiëntie zijn er jammergenoeg niet. Het streven zou een voor iedereen toegankelijk en gevarieerd dieet moeten zijn, maar zolang we daar niet zijn is het aangewezen supplementen toe te voegen of aan fortificatie te doen. Het verrijken van stapelvoedsel is een bewezen en nog steeds vaak gebruikte methode om tekorten aan bepaalde nutriënten weg te werken, zelfs in gebieden waar een gevarieerd dieet vanzelfsprekend is. 

In de bestrijding van vitamine A deficiëntie zou gouden rijst een belangrijk hulpmiddel kunnen zijn. Natuurlijk geen heiligmakende oplossing, niet in het minst omdat in vele gebieden waar vitamine A deficiëntie heerst, rijst een beperkte tot geen rol speelt in het dagelijkse dieet. Voor deze gebieden worden ook andere stapelgewassen, zoals bv. cassava verrijkt met vitamine A. Maar waar wel rijst gegeten wordt, kan het een enorm verschil maken. Amper 100-150 gr (gekookte) rijst per dag bevat 60% van de vit A behoefte voor kinderen tussen 6-8 jaar.

Jammergenoeg voeren heel wat NGOs, met Greenpeace op kop, een ideologische hetze tegen gouden rijst die er samen met een absurd ggo-specifiek regularisatieproces voor zorgden dat dit project reeds meer dan tien jaar vertraging opliep. Zelfs met enorm conservatieve schattingen kostte deze vertraging het leven van tienduizenden tot honderdduizenden kinderen. Is deze ideologische strijd tegen 1 welbepaalde veredelingstechniek echt het leven van honderdduizenden kinderen waard?

Veel meer info over het gouden rijst project via goldenrice.org.

SHOCKING! Of ook wel post hoc ergo propter hoc.

Reeds verschillende jaren wordt door verlichte geesten (ad hominem) aangetoond dat de toename van allergieën, kanker en zelfs autisme veroorzaakt worden door ggo’s. Niet dat daar bewijs voor hoeft te zijn, maar een beetje holistisch nadenken doet eenieder, behalve Monsanto shills, tot dezelfde conclusie komen. De echt verlichte goeroes zijn nóg genuanceerder. Ze beweren niet gratuit dat dergelijke causatie bestaat, maar beëindigen hun betoog telkenmale met “Toeval?”. Volgens mij is dat een bepaalde toepassing van het voorzorgsprincipe. Zolang niet met 100% zekerheid kan gezegd worden dat ggo’s kanker, allergieën en autisme veroorzaken, dan kan je dit niet zomaar gratuit beweren, ook al past het perfect in je ideologische plaatje en ben je er eigenlijk al lang van overtuigd. “Toeval?” zorgt ervoor dat je én je gal kan spuigen én je jezelf voor kan houden rechtlijnig of intellectueel correct te zijn. Of zoiets.

Een van die eeuwige discussies kan nu echter beëindigd worden. Het enige, echte en sluitende bewijs is geleverd. De hypothese dat ggo’s de opmars van autisme veroorzaken in de US blijkt nu toch wel niet te kloppen zeker! Nope, het blijken die vermaledijde biologische producten te zijn. Toeval?

Maakt Séralini zijn belofte waar?

Toen Séralini zijn media-circus opzette in September wou hij de volledige data van zijn studie niet bekend maken. Nogal vreemd dat een wetenschapper, die zich graag als “onafhankelijk” laat afschilderen zijn volledige data niet onmiddellijk bij zijn publicatie voegt. Waar dient die Supplementary data anders voor?

Séralini verschuilde zich echter achter het feit dat bepaalde bedrijven/multinationals zich aan hetzelfde gedrag bezondigen en ook hun data niet vrijelijk beschikbaar maken. Dat hij daarmee hetzelfde (verwerpelijke?) gedrag vertoont als de bedrijven die hij o zo graag bestrijdt, is, nu ja… nogal ironisch, of hypocriet zo je wil.

Deze week publiceerde Séralini/CRIIGEN een persbericht met uitnodiging voor deel 2 van de show (op 15 januari). Mijn eerste gedacht, publiceren ze hun data dan toch? Maar dat was toch even te naïef. Nope, ze deponeren hun data formeel bij een notaris :-| . Wat dit nog met wetenschap te maken heeft, Jef mag het weten! Wat een notaris met die data aan moet, Jef zijn broer mag het weten… Er is echter opnieuw een belofte aan gekoppeld:

We will make these public as soon as the regulatory agencies or Monsanto do the same for their data, or when governments consent to publish the industry data.

Maar nu wordt het interessant! EFSA kwam zonet ook met een persbericht, in dit persbericht kondigen ze aan dat ze bij het vrijgeven van data, gebruikt bij risico analyses verder aan transparantie zullen werken. Waar de data vroeger schriftelijk moest opgevraagd worden, zal de data in de toekomst gewoon online gepubliceerd worden. Een verandering die we natuurlijk enkel kunnen toejuichen. De eerste dataset die op die manier beschikbaar wordt, is alle data waarop de risico analyse van de GGO maïs NK603 gebaseerd werd. Je vindt de link onderaan de pagina. Pas op als je ze wenst te downloaden, het is meer dan 500 mb.

Nu wordt het morgen natuurlijk interessant! Houdt Séralini zich aan zijn belofte en deponeert hij de data niet enkel bij een notaris of schudt hij een nieuwe belofte en dito voorwaarde uit zijn mouw? Bemerk het gebruik van “or” in de quote van het persbericht!

Ik zet mijn geld in op 2 mogelijkheden:

1) Séralini doet alsof zijn neus bloedt en gaat gewoon verder met zijn notaris show alsof er niets gebeurd/veranderd is.
2) Séralini haalt een argument boven in de trant van: “Dat EFSA zijn data beschikbaar stelt wil natuurlijk niet zeggen dat ALLE data beschikbaar is over ALLE risico analyses in ALLE landen in ALLE… (you get the point). En bijgevolg blijft de data bij de notaris tot ALLE data uit ALLE … (you get the point) vrij en online beschikbaar is”.

Hopelijk komen mijn vermoedens niet uit… Morgen weten we meer!
Update:
De vermoedens zijn dus inderdaad bevestigd met een uitvlucht van variant 2. Séralini geeft zijn data enkel vrij als de bevoegde instanties ook alle data vrijgeven die tot de toelating van glyfosaat pesticiden zoals roundup leidden (los van ggo’s). De data zit dus bij de notaris en de show gaat verder…

Mark Lynas, van held naar verrader

Op 6 december kwam Mark Lynas een lezing geven op het “biotech for society
symposium” in Gent. De lezing zelf werd jammergenoeg niet gefilmd, maar voor de geïnteresseerden vind je hier wel bijna dezelfde lezing. Het is er een die Mark gaf voor het John Innes Centre. Je moet er wel silverlight voor geïnstalleerd hebben…

Lezing Mark Lynas.

Bart Coenen, hoofdredacteur van Velt nam op die dag een interview af van Mark Lynas. De Engelstalige versie vind je terug op deze blog, op de Nederlandstalige versie is het nog even wachten. Deze verschijnt normaal eind deze maand in de januari editie van Seizoenen.

Ooit was Mark Lynas een notoir anti ggo-er die er niet voor terugdeinsde veldproeven te vernielen. Toen hij zoals hij zelf zegt, wetenschap ontdekte, omdat hij zijn boeken omtrent klimaatsverandering deftig wou onderbouwen, veranderde ook zijn mening over ggo’s. Want, zo redeneerde hij, hoe kan men wetenschap omarmen als het om het klimaat gaat en het verwerpen als het om genetische gemodificeerde gewassen gaat. Die klik maakte Mark reeds in 2008 en verwerkte die deels in het boek “The god species of De mens als God”. Op 3 januari gaf hij een speech tijdens de Oxford Farming conference waarin hij het proces dat hij doormaakte uit de doeken deed. Een echte aanrader! Zo goed ontvangen zelfs dat ze na amper een week reeds meer als 250.000 keer bekeken werd. De speech zelf kun je bekijken en lezen op de blog van Mark Lynas zelf.

De reacties waren talrijk en niet altijd even positief. Notoir anti ggo-er en ecofeministe  (wolf in schapenvacht) Vandana Shiva slaagde er zelfs in ggo’s met verkrachting te vergelijken. Of wat dacht je van het linken van ggo’s aan effecten op penissen??? Maar al bij al was de berichtgeving overwegend positief en werden heel wat nieuwsartikels en verschillende blogposts aan zijn speech gewijd. Bij de grote milieu organisaties bleef het echter angstvallig stil, nochtans waren ze tijdens de speech meermaals de gebeten hond. Een teken aan de wand dat ze zelf niet langer zeker zijn van hun ideologisch extreme standpunten? De enige grote natuurvereniging die wel reageerde was The Nature Conservancy bij monde van president and CEO Mark Tercek.

Dat de speech van Mark Lynas een grote invloed heeft staat buiten kijf, maar of we nu weldegelijk op een “turning point” zijn gekomen, zoals sommigen beweren/hopen, dat zal de tijd nog moeten uitwijzen!

Bt Cotton, Question and answers, a book by K.R. Kranthi

Foreword

No question is so difficult to answer as that to which the answer is obvious’ –George Bernard Shaw.

The success story of Bt-cotton in India is obvious, but it has indeed become strangely, circumspect to affirmatively answer the ‘obviously easy to answer’ question -‘has Bt-cotton succeeded in India in combating the bollworm menace?’ The answer lies in the simple fact that farmers have endorsed the technology in a vast majority. If Bt-cotton would not have controlled bollworms, the technology would not have moved the distance it has today.

There may be a need for refinement and constant changes are always inbuilt into science. While we progress with advanced technologies for sustainable growth and prosperity, environment should always be uppermost in our minds. Questions must be asked and concerns will be raised, but, science must provide answers and solutions. Bio-safety concerns are paramount to all of us. Answers should be forthcoming from good robust scientific experiments. We need not shy away from moving forward to develop GM technologies in a manner that is profoundly acceptable to the ecology, environment and society. But, any new technology must be compared to the previously used technologies and evaluated for the trade-off benefits, checks and balances and economic gain of the farmers.

It is clear that there is hardly any technology that can be 100.0% safe to everything. Interestingly, Bt-cotton is one of the few technologies having the safest bio-safety profiles. It comes as an alternative to the previously used hazardous concoction of insecticide mixtures. The insecticides used on cotton were known to have ravaged ecology, disrupted the environment, played havoc with human and animal health, were toxic to honey bees, insect-parasitoids and predators, caused allergies and a myriad number of ill-effects. Bt-cotton removed that to a great extent. Strangely, this seems to have been less acknowledged by detractors of the Bt-cotton technology. It is true that insecticides are now being used for sap-sucking pest control on Bt cotton hybrids, but, as mentioned in this book, the increase is because of the susceptible hybrids and has nothing to do with Bt-technology. We cannot afford to move back towards the pesticide era. By all scientific standards, Bt GM Cotton technology is by far the most environment friendly technology available thus far. We must however develop varieties and hybrids that show comprehensive resistance to sucking pests through resistant germplasm sources and to bollworms through Bt genes. This is possible through good plant breeding efforts. Once this is done, it is for sure that insecticide usage will be substantially reduced.

Bt-cotton was the first of GM technologies to be introduced into India. It is beyond doubt that farmers preferred Bt-cotton instead of the hazardous insecticide-cocktails for bollworm control. It is true that because of huge investment potential, multinational companies had the edge to develop the technology more efficiently and at a faster pace, compared to many public sector institutions across the world. But, GM technologies are being developed now more easily than before, as the transformation technology itself has advanced tremendously. India cannot afford to lose the competitive edge in agriculture, in the international arena, by slowing down biotechnology applications in agriculture. While we move forward, it surely becomes everybody’s responsibility to use the best science based technologies available to the farmer after weighing out all concerns and consequences, but, we need to move forward to face future challenges of burgeoning food and clothing demands of the ever-increasing populace.

I congratulate Dr Kranthi for the good effort in bringing out all possible facets of the Bt-cotton technology, especially from the Indian perspective, in the form of questions and answers, which makes the book readable. I hope that this book will enable all stakeholders for better understanding so as to assist in proper assessment of the technology in as rationally a manner as possible.

The book is accessible in its entireness here.

Why Are Environmentalists Taking Anti-Science Positions?

Fred Pearce, een gekende journalist die vaak over milieuzaken publiceert, schreef onlangs in het gezaghebbende Yale Environment 360 een opiniestuk met de titel “Why Are Environmentalists Taking Anti-Science Positions?”. Hij is de zoveelste in een rijtje (van ecopragmatisten) die de dogmatische stromingen omtrent sommige topics, die jammergenoeg in de milieubeweging binnengeslopen zijn, in vraag stelt.

On issues ranging from genetically modified crops to nuclear power, environmentalists are increasingly refusing to listen to scientific arguments that challenge standard green positions. This approach risks weakening the environmental movement and empowering climate contrarians.

by fred pearce

From Rachel Carson’s Silent Spring to James Hansen’s modern-day tales of climate apocalypse, environmentalists have long looked to good science and good scientists and embraced their findings. Often we have had to run hard to keep up with the crescendo of warnings coming out of academia about the perils facing the world. A generation ago, biologist Paul Ehrlich’s The Population Bomb and systems analysts Dennis and Donella Meadows’ The Limits to Growth shocked us with their stark visions of where the world was headed. No wide-eyed greenie had predicted the opening of an ozone hole before the pipe-smoking boffins of the British Antarctic Survey spotted it when looking skyward back in 1985. On issues ranging from ocean acidification and tipping points in the Arctic to the dangers of nanotechnology, the scientists have always gotten there first — and the environmentalists have followed.

And yet, recently, the environment movement seems to have been turning up on the wrong side of the scientific argument. We have been making claims that simply do not stand up. We are accused of being anti-science — and not without reason. A few, even close friends, have begun to compare this casual contempt for science with the tactics of climate contrarians.

That should hurt.

Het volledige en zeer interessante opiniestuk vind je terug op de Yale 360 site. Hier gaat journalist Keith Kloor in een blogpost ook dieper in op deze materie.